Focaccia to włoskie pieczywo pszenne o płaskiej formie, miękkim i wilgotnym miękiszu oraz charakterystycznej, dobrze zrumienionej powierzchni obficie skropionej oliwą. Najczęściej jest spulchniana drożdżami piekarskimi, choć w praktyce spotyka się także wersje z dłuższą fermentacją i dodatkiem przedfermentu lub zakwasu. Nie jest to po prostu „pizza bez dodatków”, lecz odrębny wypiek o własnej technologii, strukturze i zastosowaniach kulinarnych. Klasyczna focaccia wywodzi się z Włoch, ale współcześnie nazwa obejmuje szeroką kategorię płaskich wypieków piekarniczych, różniących się regionem, nawodnieniem ciasta, grubością i dodatkami.

Czym jest focaccia

Focaccia, po polsku najczęściej nazywana po prostu focaccią, należy do kategorii wytrawnego pieczywa pszennego i wypieków płaskich. Tradycyjnie powstaje głównie z mąki pszennej, zwykle jasnej, o stopniu przemiału pozwalającym uzyskać elastyczne ciasto zdolne do zatrzymywania gazów fermentacyjnych. W wielu recepturach używa się mąki o parametrach zbliżonych do mąk chlebowych lub uniwersalnych, czasem z niewielkim dodatkiem semoliny albo mąki pełnoziarnistej.

Typowa focaccia jest spulchniana drożdżami. Ma formę płaskiego placka pieczonego najczęściej w blasze lub na płycie, o grubości od około 1,5 do 4 cm, choć istnieją cieńsze i grubsze odmiany regionalne. Jej wierzch bywa nakłuwany lub odciskany palcami, co tworzy charakterystyczne wgłębienia zatrzymujące oliwę, solankę i dodatki. Skórka jest cienka do średnio grubej, delikatnie chrupiąca lub krucha na powierzchni, a miękisz sprężysty, wilgotny, zwykle dość nieregularnie porowaty.

Nazwa „focaccia” w użyciu potocznym i handlowym może oznaczać zarówno klasyczny tradycyjny wypiek z oliwą i solą, jak i szeroką grupę podobnych pieczyw z rozmarynem, pomidorami, oliwkami czy cebulą. Technologicznie nie każda focaccia jest identyczna: różnice dotyczą przede wszystkim ilości wody w cieście, czasu fermentacji, ilości oliwy oraz sposobu wypieku.

Z jakich składników i w jaki sposób powstaje focaccia

Podstawowy skład focacci obejmuje mąkę pszenną, wodę, drożdże, sól i oliwę z oliwek. To właśnie połączenie pszennej siatki glutenowej z dość wysokim nawodnieniem i dodatkiem tłuszczu nadaje temu pieczywu jego typową strukturę. W niektórych recepturach pojawia się niewielka ilość cukru lub słodu, zwykle nie po to, by uzyskać słodki smak, lecz by wesprzeć fermentację i rumienienie powierzchni.

Mąka pszenna odgrywa tu kluczową rolę, ponieważ gluten tworzony przez jej białka odpowiada za elastyczność ciasta i zdolność zatrzymywania dwutlenku węgla powstającego podczas fermentacji drożdżowej. Jaśniejsze mąki zwykle dają bardziej lekką, puszystą strukturę i łagodniejszy smak. Dodatek mąki pełnoziarnistej zwiększa udział błonnika, zmienia aromat na bardziej zbożowy i może dawać nieco bardziej zwarty miękisz. Typ mąki, jeśli jest podawany, odnosi się do zawartości składników mineralnych i stopnia przemiału, ale system oznaczania zależy od kraju.

Woda umożliwia powstanie ciasta i uwodnienie białek oraz skrobi. W focacci nawodnienie jest zwykle wyższe niż w wielu klasycznych bułkach pszennych, dzięki czemu miękisz bywa bardziej otwarty i soczysty. Sól wzmacnia smak, reguluje aktywność drożdży i wpływa na właściwości ciasta. Oliwa z oliwek zmiękcza miękisz, poprawia odczucie wilgotności i wspiera tworzenie aromatycznej, delikatnie chrupiącej powierzchni.

Mąka i znaczenie glutenu

Focaccia to pieczywo pszenne, więc jej jakość w dużym stopniu zależy od zdolności mąki do tworzenia siatki glutenowej. Dobrze rozwinięty gluten sprawia, że ciasto jest rozciągliwe, ale jednocześnie potrafi utrzymać pęcherzyki gazu. Dzięki temu po wypieku focaccia ma sprężysty miękisz i nieregularne pory.

Zbyt słaba mąka może dać wypiek niski, zbity i mało sprężysty. Z kolei mąka o wyższej zawartości białka zwykle lepiej radzi sobie z wyższym nawodnieniem. To ważne, bo focaccia często należy do wypieków bardziej wilgotnych niż klasyczny chleb foremkowy czy bułki pszenne.

Warto zaznaczyć, że focaccia zawiera gluten. Nie jest odpowiednia dla osób z celiakią, chyba że producent wyraźnie oferuje rzadko spotykaną wersję bezglutenową, wytworzoną z innych mąk i pod kontrolą zanieczyszczenia glutenem.

Wyrabianie i nawodnienie ciasta

Jak powstaje focaccia? Po odmierzeniu składników miesza się mąkę z wodą, drożdżami, solą i częścią oliwy. W zależności od receptury ciasto wyrabia się krótko lub umiarkowanie długo, ręcznie albo mechanicznie. Część piekarzy stosuje wstępne połączenie mąki z wodą, czyli autolizę, która poprawia rozciągliwość ciasta i ułatwia rozwój glutenu.

Nawodnienie ciasta oznacza stosunek ilości wody do ilości mąki. W focacci bywa ono dość wysokie, dlatego ciasto jest miękkie, czasem lepkie i nie zawsze nadaje się do klasycznego formowania jak bułki. Większa ilość wody sprzyja tworzeniu większych porów, wilgotniejszego miękiszu i dłuższemu zachowaniu miękkości, ale wymaga też ostrożniejszego obchodzenia się z ciastem.

Podczas wyrabiania i późniejszych złożeń rozwija się struktura ciasta. To etap ważny dla objętości, sprężystości i równomiernego rozprowadzania gazów fermentacyjnych. Zbyt słabo wyrobione ciasto może się rozpływać, a zbyt intensywnie traktowane może tracić delikatność.

Fermentacja drożdżowa i garowanie

Najczęściej focaccia jest pieczywem na drożdżach. Drożdże piekarskie fermentują dostępne cukry i wytwarzają dwutlenek węgla, który spulchnia ciasto. W trakcie fermentacji powstają też związki wpływające na aromat i smak. Długość tego etapu zależy od temperatury, ilości drożdży, rodzaju mąki i całej receptury.

W praktyce stosuje się fermentację wstępną całego ciasta, czasem połączoną ze składaniem, a następnie wyrastanie ciasta już rozciągniętego w blasze. Dłuższa fermentacja, także chłodnicza, może dać bardziej złożony aromat i lepszą strukturę, ale nie jest automatycznie gwarancją wyższej jakości. Liczy się całość procesu.

Niektóre wersje focacci wykorzystują przedferment lub dodatek zakwasu, ale klasyczna współczesna focaccia najczęściej bazuje na drożdżach. Pieczywo drożdżowe może być produktem bardzo dobrej jakości i nie ma podstaw, by uznawać je z definicji za gorsze od pieczywa na zakwasie.

Formowanie, wgłębienia i dodatki

Po wstępnej fermentacji ciasto przekłada się do blachy lub na tacę, zwykle posmarowaną oliwą. Zamiast ciasnego zwijania stosuje się raczej delikatne rozciąganie i rozpłaszczanie. Gdy ciasto odpocznie i ponownie podrośnie, na jego powierzchni odciska się palcami charakterystyczne wgłębienia.

Te zagłębienia nie są tylko ozdobą. Zatrzymują oliwę, solankę lub sok z dodatków i wpływają na końcową teksturę. W klasycznych wersjach na wierzchu pojawia się oliwa, grubsza sól i rozmaryn. Spotyka się również pomidorki, cebulę, oliwki, szałwię, ziemniaki czy winogrona. Trzeba jednak pamiętać, że dodatki zwiększają zmienność składu, wilgotności i trwałości produktu.

Wypiek i co dzieje się w piecu

Focaccia piecze się zwykle w dość wysokiej temperaturze, ale konkretne wartości zależą od grubości ciasta, ilości oliwy, dodatków i rodzaju pieca. W piecu rozszerzają się gazy uwięzione w cieście, skrobia kleikuje, białka się ścinają, a struktura miękiszu utrwala. Na powierzchni zachodzą reakcje odpowiedzialne za rumienienie i rozwój aromatu.

Dzięki oliwie wierzch focacci może stać się delikatnie kruchy, a brzegi lekko chrupiące. Jednocześnie środek pozostaje miękki i wilgotny. Zbyt krótki wypiek grozi gumowatym wnętrzem, a zbyt długi nadmiernym wysuszeniem.

Najważniejsze właściwości focacci

Cecha	Typowa wartość lub opis	Od czego zależy	Ważne zastrzeżenie
Rodzaj mąki	Najczęściej jasna mąka pszenna, czasem z dodatkiem semoliny lub niewielkiej ilości mąki pełnoziarnistej	Od tradycji regionu, receptury piekarni, oczekiwanej elastyczności ciasta i struktury miękiszu	Sama nazwa focaccia nie oznacza automatycznie wersji pełnoziarnistej ani konkretnego typu mąki
Sposób spulchniania	Zwykle drożdże piekarskie, rzadziej przedferment lub połączenie drożdży z zakwasem	Od technologii produkcji, czasu fermentacji i stylu wypieku	Nie każda focaccia „rzemieślnicza” jest na zakwasie i nie każda drożdżowa jest gorsza jakościowo
Nawodnienie ciasta	Zwykle umiarkowane do wysokiego, co daje wilgotny i sprężysty miękisz	Od rodzaju mąki, ilości oliwy, sposobu wyrabiania i pożądanej grubości wypieku	Wysokie nawodnienie różnych mąk nie daje identycznego efektu, bo ich zdolność wiązania wody jest różna
Czas fermentacji	Od około 1,5 do kilku godzin, czasem dłużej przy fermentacji chłodniczej	Od temperatury, ilości drożdży, aktywności przedfermentu i harmonogramu produkcji	Nie istnieje jeden obowiązujący czas fermentacji dla wszystkich focacci
Smak i aromat	Zbożowy, lekko słony, oliwny, często z nutą rozmarynu i pieczonego ciasta	Od jakości oliwy, stopnia fermentacji, dodatków i intensywności wypieku	Smak może być bardzo różny między wersją klasyczną, cebulową, pomidorową czy z oliwkami
Struktura miękiszu	Miękka, wilgotna, sprężysta, z porami od drobnych do nieregularnie większych	Od stopnia wyrobienia, nawodnienia, fermentacji, sposobu rozciągania i wypieku	Duże pory nie są jedynym wyznacznikiem jakości; poprawna struktura zależy od stylu focacci
Skórka	Cienka do średniej, dobrze zrumieniona, miejscami chrupiąca, zwykle natłuszczona oliwą	Od ilości tłuszczu, temperatury pieczenia, czasu wypieku i grubości ciasta	Po kilku godzinach skórka zwykle mięknie, co nie musi oznaczać zepsucia
Wartość energetyczna	Orientacyjnie około 250–330 kcal w 100 g	Od ilości oliwy, dodatków, zawartości wody i receptury producenta	Etykieta konkretnego produktu ma pierwszeństwo przed danymi orientacyjnymi
Trwałość i świeżość	Najlepsza w dniu wypieku i następnego dnia, potem stopniowo traci chrupkość i sprężystość	Od nawodnienia, ilości oliwy, sposobu przechowywania i obecności wilgotnych dodatków	Czerstwienie nie jest tym samym co pleśnienie; nawet miękka focaccia może ulec zepsuciu przy złym przechowywaniu

Smak, aromat, skórka i struktura miękiszu

Dobrze przygotowana focaccia ma smak wyraźnie zbożowy, ale łagodny. Ważną rolę odgrywa oliwa z oliwek, która wnosi nuty owocowe, trawiaste, czasem lekko pieprzne. Sól na powierzchni daje wyraźny akcent smakowy, a zioła, zwłaszcza rozmaryn, wzmacniają śródziemnomorski charakter wypieku.

Aromat powstaje zarówno podczas fermentacji, jak i w piecu. Fermentacja rozwija nuty piekarnicze i lekko mleczne lub orzechowe, a wypiek dodaje zapach pieczonego ciasta, przypieczonej oliwy i zrumienionej skórki. Im dłuższa i lepiej kontrolowana fermentacja, tym profil aromatyczny bywa bogatszy.

Skórka focacci zwykle nie jest tak gruba i twarda jak w bagietce. Jest raczej cienka lub średnia, delikatnie chrupka na świeżo, czasem krucha od oliwy. Wierzch powinien być równomiernie zrumieniony, ale nie spalony. Spód bywa bardziej przypieczony, zwłaszcza gdy wypiek odbywa się w dobrze natłuszczonej blasze.

Miękisz jest wilgotny, sprężysty i miękki. Może mieć pory nieregularne, ale zwykle nie tak duże jak w niektórych ciabattach. Zbyt zbity miękisz sugeruje za małe nawodnienie, niedostateczną fermentację albo zbyt ciężkie obchodzenie się z ciastem. Z kolei wnętrze surowe, lepkie i gumowate świadczy raczej o niedopieczeniu niż o pożądanej wilgotności.

Skład i podstawowe wartości odżywcze

Skład focacci jest prosty w wersji klasycznej: mąka pszenna, woda, oliwa, drożdże i sól. Niektóre produkty zawierają też zioła, warzywa, oliwki, słód, niewielką ilość cukru albo substancje wspierające powtarzalność wypieku. Wersje pakowane mogą mieć dłuższy skład niż wypiek z piekarni sprzedawany luzem, ale sama długość listy składników nie przesądza jeszcze o jakości.

Orientacyjne wartości odżywcze focacci w 100 g wynoszą zwykle około 250–330 kcal, 7–10 g białka, 3–10 g tłuszczu, 45–55 g węglowodanów, 1–3 g cukrów i około 2–4 g błonnika. Zawartość soli bywa istotna i często mieści się mniej więcej w zakresie 1,0–1,8 g na 100 g, choć konkretne produkty mogą odbiegać od tych wartości. Jeśli focaccia zawiera dużo oliwy, oliwek, sera albo warzyw marynowanych, tłuszcz i energia będą wyższe.

Pod względem mikroskładników focaccia dostarcza przede wszystkim składników typowych dla pieczywa pszennego: pewnej ilości witamin z grupy B, żelaza, magnezu i fosforu. Wersje z mąki bardziej oczyszczonej zwykle mają mniej błonnika niż warianty z dodatkiem mąki pełnoziarnistej. Ciemniejszy kolor nie jest jednak wystarczającym dowodem, że produkt rzeczywiście jest pełnoziarnisty.

Węglowodany w focacci pochodzą głównie ze skrobi. Nawet jeśli producent nie dodaje cukru, w tabeli wartości odżywczej mogą pojawić się cukry naturalnie obecne lub powstałe podczas przemian zachodzących w cieście. Nie należy więc utożsamiać hasła „bez dodatku cukru” z „bez cukrów” w znaczeniu żywieniowym.

Focaccia zwykle zawiera gluten, a w zależności od receptury może też zawierać lub śladowo zawierać sezam, mleko, soję czy jaja. Jeśli dodatkiem jest ser, zmienia to nie tylko smak, lecz także profil alergenów i trwałość produktu.

Zastosowania kulinarne

Focaccia jest pieczywem wyjątkowo wszechstronnym. Można je jeść samo, jeszcze lekko ciepłe, jako przekąskę albo dodatek do posiłku. Dobrze sprawdza się jako pieczywo stołowe do oliwy, zup kremów, dań warzywnych i półmisków antipasti.

Świetnie nadaje się na kanapki, zwłaszcza krojona poziomo jak placek. Dzięki wilgotnemu miękiszowi dobrze znosi dodatki takie jak mozzarella, dojrzewające szynki, grillowane warzywa, pesto, hummus czy pasty z roślin strączkowych. Nie rozsypuje się tak łatwo jak bardzo kruche pieczywo i dobrze chłonie sosy.

Można ją także opiekać. Z jednodniowej focacci powstają dobre grzanki do sałatek, pieczywo do zapiekanek, baza do kanapek na ciepło i tostowanych przekąsek. Czerstwiejącą, ale niezapleśniałą focaccię można pokroić w kostkę i podpiec na grzanki lub wykorzystać do sałatek z pieczywem inspirowanych kuchnią włoską.

Focaccia bywa też serwowana zamiast pizzy bianca, choć technologicznie nie jest tym samym wypiekiem. Niektóre grubsze odmiany można przekroić i nadziewać jak kanapkę, a cieńsze podawać jako dodatek do deski serów czy wędlin.

Czym focaccia różni się od podobnych wypieków

Najczęściej focaccię porównuje się z pizzą, ciabattą, bagietką i pitą. To sensowne zestawienia, bo wszystkie te rodzaje pieczywa są pszenne, ale różnią się technologią i funkcją.

W porównaniu z pizzą focaccia zwykle zawiera więcej oliwy w samym cieście lub na powierzchni, jest grubsza i częściej pieczona jako samodzielne pieczywo, a nie nośnik obfitych dodatków. Pizza ma zwykle wyraźniej wypieczony spód, cieńsze centrum lub inaczej zbudowany rant, a jej receptura i sposób formowania są inne.

Od ciabatty focaccia różni się formą i udziałem tłuszczu. Ciabatta to zwykle podłużny bochenek lub bułka o bardzo otwartym miękiszu i cienkiej skórce, bez charakterystycznych wgłębień i zwykle z mniejszym natłuszczeniem powierzchni. Focaccia jest bardziej płaska, miększa na wierzchu i częściej przyprawiana.

Bagietka ma wydłużony kształt, bardziej suchą i chrupiącą skórkę oraz zwykle mniej tłuszczu w recepturze. Jej miękisz bywa lżejszy i mniej wilgotny niż w focacci. Do klasycznych kanapek bagietka daje większą chrupkość, a focaccia więcej soczystości i oliwnego aromatu.

Pita natomiast jest cieńsza i projektowana tak, by podczas wypieku tworzyć kieszonkę. Focaccia takiej kieszeni nie tworzy. Ma też bogatszy smak dzięki oliwie i często ziołom.

Jak rozpoznać i wybrać focaccię dobrej jakości

Dobra focaccia powinna mieć przyjemny, piekarniczy zapach z wyraźną nutą oliwy i ewentualnych ziół. Nie powinna pachnieć stęchlizną, surowym ciastem ani nadmierną kwasowością, jeśli dany styl nie zakłada dodatku zakwasu.

Wizualnie warto zwrócić uwagę na równomierne zrumienienie, obecność charakterystycznych wgłębień oraz brak przypaleń. Wierzch może być błyszczący od oliwy, ale nie powinien ociekać tłuszczem do stopnia sugerującego źle zbilansowaną recepturę. Miękisz po przekrojeniu powinien być sprężysty, nie gliniasty i nie całkowicie zbity.

W produkcie pakowanym trzeba czytać nazwę i skład. Sama nazwa „focaccia z ziarnami” albo „focaccia rustica” nie mówi jeszcze, czy użyto mąki pełnoziarnistej, ile jest oliwy ani czy wypiek był długo fermentowany. Warto sprawdzić kolejność składników, obecność dodatków, zawartość soli i tłuszczu oraz alergeny.

Jeśli focaccia jest sprzedawana luzem, nie da się wiarygodnie ocenić dokładnego składu wyłącznie po kolorze i wyglądzie. Ciemniejszy odcień może wynikać z czasu wypieku, dodatku słodu, ziół lub warzyw, a nie z użycia mąki razowej.

Przechowywanie, czerstwienie, mrożenie i oznaki zepsucia

Focaccię najlepiej przechowywać w temperaturze pokojowej, dobrze osłoniętą przed wysychaniem, ale nie zamkniętą w sposób sprzyjający skraplaniu wilgoci. Dobrze sprawdza się papier i luźna torba piekarnicza albo pojemnik, który częściowo ogranicza wysychanie. Jeśli wypiek jest już pokrojony, wyschnie szybciej niż cały placek.

Do lodówki zwykle nie warto jej wkładać, bo niska temperatura przyspiesza procesy związane z czerstwieniem pieczywa. Czerstwienie nie oznacza po prostu utraty wody. To także zmiany w strukturze skrobi, które sprawiają, że miękisz staje się mniej sprężysty, bardziej twardy i mniej przyjemny w odbiorze. Skórka z kolei traci świeżą chrupkość. Czerstwa focaccia nadal może być bezpieczna do spożycia, jeśli nie ma oznak zepsucia.

Jeśli focaccia ma być przechowywana dłużej, warto ją zamrozić. Najlepiej podzielić ją na porcje, szczelnie owinąć, a następnie rozmrażać w temperaturze pokojowej lub krótko odświeżyć w piekarniku. Mrożenie dobrze sprawdza się szczególnie przy wypiekach bez wilgotnych, łatwo psujących się dodatków. Wielokrotne zamrażanie i rozmrażanie pogarsza jakość i nie jest zalecane.

Trzeba odróżniać czerstwienie od pleśnienia i zepsucia. Pleśń objawia się zwykle kolorowym lub białawym nalotem, plamkami, stęchłym zapachem albo nietypową wilgotnością połączoną z innymi objawami. Zepsuta focaccia może też być nienaturalnie lepka lub śluzowata. Takiego produktu nie należy jeść. Nie wystarczy odkroić spleśniałego fragmentu, ponieważ strzępki grzybni mogą być obecne głębiej, nawet jeśli nie są widoczne.

Jeżeli focaccia zawiera ser, wędliny albo inne łatwo psujące się dodatki po wypieku, jej trwałość może być krótsza niż klasycznej wersji z samą oliwą i ziołami. W takim przypadku trzeba zwracać większą uwagę na warunki przechowywania i zalecenia producenta.

Mity i nieporozumienia

• Focaccia to nie to samo co pizza bez sosu. Różni się recepturą, ilością oliwy, często grubością i techniką formowania.
• Nie każda focaccia jest na zakwasie. Współcześnie najczęściej używa się drożdży piekarskich.
• Cięższa i bardziej tłusta focaccia nie musi być gorszej jakości. Duży udział oliwy jest cechą wielu tradycyjnych wersji.
• Ciemniejsza focaccia nie musi być pełnoziarnista. Barwa może wynikać z wypieku, słodu, dodatków lub rodzaju mąki.
• Duże dziury w miękiszu nie są jedynym dowodem jakości. Właściwa struktura zależy od stylu tego pieczywa.
• Focaccia na zakwasie nadal może zawierać gluten. Fermentacja go nie eliminuje w stopniu bezpiecznym dla osób z celiakią.
• Czerstwa focaccia nie jest automatycznie zepsuta, ale focaccia spleśniała nie nadaje się do spożycia nawet po odkrojeniu widocznie zmienionej części.

Ciekawostki o focacci

• W różnych regionach Włoch focaccia może być cienka i chrupka albo wyraźnie grubsza i bardziej puszysta.
• Charakterystyczne wgłębienia na powierzchni pomagają równomiernie rozprowadzić oliwę i ograniczają nadmierne wybrzuszanie ciasta.
• Niektóre odmiany regionalne bywają doprawiane solanką, która wzmacnia smak i wpływa na powierzchnię wypieku.
• Focaccia może być podawana zarówno jako pieczywo stołowe, jak i jako baza do kanapek, co odróżnia ją od wielu innych wypieków płaskich.
• Wersje z cebulą, oliwkami lub pomidorami mogą mieć krótszą trwałość niż klasyczna focaccia z samą oliwą i rozmarynem.
• Dodatek semoliny może wpłynąć na bardziej złocisty kolor i lekko odmienną teksturę skórki.
• Po lekkim podpieczeniu jednodniowa focaccia często odzyskuje część atrakcyjności sensorycznej lepiej niż niektóre delikatne bułki pszenne.
• Wypiek ten dobrze znosi krojenie poziome, dlatego bywa stosowany jako baza do kanapek warstwowych w stylu włoskim.

FAQ

Czy focaccia to chleb?

Tak, focaccia należy do pieczywa, a dokładniej do pszennego, wytrawnego wypieku płaskiego. Nie jest jednak chlebem bochenkowym w typowym polskim rozumieniu, lecz osobną kategorią pieczywa o własnej technologii.

Z jakiej mąki robi się focaccię?

Najczęściej z jasnej mąki pszennej, która dobrze tworzy gluten i pozwala uzyskać elastyczne, dobrze napowietrzone ciasto. Czasem dodaje się semolinę lub niewielką ilość mąki pełnoziarnistej, ale nie jest to obowiązkowe.

Czy focaccia jest na drożdżach czy na zakwasie?

Typowo na drożdżach piekarskich. Spotyka się jednak warianty z przedfermentem lub częściowym udziałem zakwasu, szczególnie w piekarniach rzemieślniczych.

Sama nazwa nie przesądza o metodzie fermentacji, dlatego w produkcie pakowanym najlepiej sprawdzić skład.

Czym różni się focaccia od ciabatty?

Focaccia jest płaska, zwykle pieczona w blasze, bardziej natłuszczona oliwą i często ma dodatki na powierzchni. Ciabatta to zazwyczaj podłużny wypiek o bardziej „chlebowej” formie i mocno otwartym miękiszu.

Czy focaccia zawiera gluten?

Tak, klasyczna focaccia z mąki pszennej zawiera gluten. Nie jest odpowiednia dla osób z celiakią ani dla tych, które muszą ściśle unikać glutenu.

Wersja orkiszowa także nie jest bezglutenowa, ponieważ orkisz to odmiana pszenicy.

Jak podawać focaccię?

Najlepiej w temperaturze pokojowej lub lekko podgrzaną. Dobrze sprawdza się z oliwą, serami, dojrzewającymi wędlinami, warzywami, zupami i sałatkami.

Można ją też przekroić i wykorzystać do kanapek albo zapiec jak grzanki.

Jak długo focaccia zachowuje świeżość?

Najlepsza bywa w dniu wypieku i następnego dnia. Potem zwykle traci część chrupkości i sprężystości, choć dzięki oliwie i wilgotnemu miękiszowi może pozostać przyjemna dłużej niż bardzo suche pieczywo pszenne.

Czy czerstwą focaccię można jeszcze wykorzystać?

Tak, jeśli nie ma oznak zepsucia. Nadaje się na grzanki, zapiekanki, pieczywo do sałatek albo do podpieczenia i podania z zupą.

Nie należy natomiast używać focacci z pleśnią, nietypowym nalotem lub śluzowatą strukturą.